Ηθικό Πλεονέκτημα

7 June 2016 Leave a comment

Άλλο ένα ιδιαιτέρως εύστοχο σκίτσο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

xa56-thumb-large

Categories: Uncategorized Tags:

Κάντε χώρο, έρχονται οι επενδυτές

27 March 2016 Leave a comment

Άλλη μια συγκλονιστική ιδέα α(χ)ριστερής διακυβέρνησης.

Σχέδιο Μάρδα για να επενδύσουν οι μετανάστες στην Ελλάδα

Οίηση

20 March 2016 Leave a comment

Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ(20/03/2016), το σκίτσο του Ηλία Μακρή, είναι μακράν το πιο εύγλωττο σχόλιο.

mak-4-thumb-large

Εκλογές 2015 – Σεπτέμβριος – Ίσως το καλύτερο σχόλιο γι’αυτές

22 September 2015 Leave a comment

Συγχαρητήρια, είστε καταθλιπτικός!

Αντιγράφω:

Παίδες μου αγαπημένοι, δεν ξέρω τι σας λένε οι άλλοι αναλυτές, αλλά εγώ θα σας πω μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη ζωή. Έχω, που λέτε, μια φίλη που ερωτεύτηκε τρελά ένα γκόμενο. Οι πρώην της ήταν όλοι στο ίδιο στυλ. Κάτι ωριμούτσικοι με τουπέ, κάτι δοκησίσοφοι ξινοί, κάτι στελέχια. Κάπου μπούχτισε προφανώς και ξαφνικά μας παρουσίασε αυτόν που ήταν εντελώς άλλη φάση.

Πολλοί λέγανε ρε τι έπαθε το βλαμμένο και κόλλησε με αυτόν τον άχρηστο; Εγώ όμως την καταλάβαινα. Το αγόρι ήταν νέο, ήταν μπαμπάτσικο, είχε ασυγκράτητο λέγειν και κυρίως είχε όνειρα τρελά: Της έλεγε «μόλις πιάσουμε δουλειά (ήταν αμφότεροι άνεργοι και χωρίς προϋπηρεσία) θα αγοράσουμε ένα γαμάτο σπιτάκι στη θάλασσα και θα παρτάρουμε στην αυλή χειμώνα καλοκαίρι με το παρεάκι. Ζωάρα θα κάνουμε μωρό μου!»

-Με τι λεφτά θα το αγοράσετε; έλεγε ο ξινός της παρέας που γούσταρε επίσης τη φίλη μου.
-Θα βρούμε ρε, θα μας δανείσει η μάνα μου που είναι φραγκάτη, έλεγε ο μπαμπάτσικος γελαστός και φουλ στην αυτοπεποίθηση.
-Η μάνα σου δεν σου μιλάει, υπενθύμιζε ξανά ο ξινός. Σε ανεβοκατεβάζει ανεύθυνο και παπάρα.
-Ναι αλλά άμα της κόψω την καλημέρα δεν θα αντέξει. Τι θα πει στους κύκλους της; Ότι αποκλήρωσε το γιο της; Στοίχημα ότι θες πως θα μου τα ακουμπήσει κανονικά.

Χαιρόταν με την άφταστη επιχειρηματολογία του γκόμενου η μαλάκω η φίλη μου και του έσκαγε ένα φιλάκι.

-Ναι αλλά υπάρχουν και τα αδέρφια σου, συνέχιζε ξινά ο ξινός. Δεν θα τα πάρουν κρανίο που αυτά δουλεύουν και στηρίζουν την οικογένεια όσο εσείς αράζετε και της τα τρώτε;
-Άσε με κάτω μωρέ με τα δουλάκια του συστήματος. Αν αποφάσισαν αυτοί να χαλαλίσουν τη ζωούλα τους για να πλουτίσουν οι πολυεθνικές εγώ είμαι αλλιώς. Εγώ είμαι η φαντασία στην εξουσία μαλάκα. Θα ζήσω όπως γουστάρω και σ΄όποιον αρέσουμε!
-…για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, συμπλήρωνε καταγοητευμένη με τον σέξι πασιονάριο του ο δικιά μου.

Τον παντρεύτηκε λοιπόν. Περίμενε να ψάξει για δουλειά (αυτός να ψάξει, αυτή το σκεφτόταν γιατί που να τρέχει για 500 ευρώ), περίμενε να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις με τη μάνα του για το δάνειο, περίμενε έστω να τον δει να βάλει ηλεκτρική σκούπα μια μέρα να γαμοσκουπίζει, αλλά μπαααα. Ο μπαμπάτσικος άραζε με τα φιλαράκια του στον καναπέ και παίζανε μονόπολι. Όταν του ψέλλιζε καμιά παρατήρηση, της έλεγε, «κόφτο ρε μωρό, κάνω κόλπο γκρόσο, δεν το καταλαβαίνεις; Της σπάω τα νεύρα της μάνας μου. Αυτή περιμένει να πάω να της πω μάνα δώσε κάτι γιατί παντρεύτηκα, έχω υποχρεώσεις τώρα. Δεν πάω όμως. Οπότε θα έρθεί αυτή σε λίγο και θα με παρακαλάει να μου δώσει! Καλό;»

-Γαμάτο αγάπη μου, έλεγε αυτή καταγοητευμένη από την ιδιοφυή στρατηγική του καλού της.

Έλα όμως που η μάνα φόρτωσε με το μαλάκα που χε για γιο και του έκοψε και το χαρτζιλίκι. Το ζεύγος έπεσε στην μαύρη πείνα και ζητιάνευε από δω κι από κει για τα τσιγάρα του. Εν τω μεταξύ κανένας δεν έπαιρνε τη σκούπα να σκουπίσει. Ούτε λογαριασμούς πλήρωναν. Το σπίτι έγινε αχούρι. Σιγά μην ασχοληθούν με τη βρώμα όταν αντιμετωπίζουν τόσο βρώμικο πόλεμο.

-Όταν σου έλεγα ότι είναι παπάρας ο δικός σου δεν με άκουγες, είπε ο ξινός στη φίλη μου μια μέρα που την είδε πια λίγο πεσμένη. Χώρισε τον κι έλα να ζήσουμε μαζί. Θα δουλέψουμε και θα τα βγάλουμε πέρα.

Η φίλη μου κάπου ήξερε ότι ο σταλεγάκιας ο ξινός είχε δίκιο αλλά της την έσπαγε που ήταν ξινός. Όλα κριτική έκανε. Άσε που κατά βάθος την έλεγε ηλίθια για τις επιλογές της. Ασταδιάλα πια. Τουλάχιστον ο δικός της μπορεί να αποδείχτηκε ψιλοάχρηστος αλλά ήταν αισιόδοξος. Τον άκουγες και άνοιγε η καρδιά σου. Ποτέ δεν θα την έλεγε ηλίθια. Πάντα θα της κρατούσε το χέρι.

-Όχι ρε, που να σκάσεις δεν αλλάζω γνώμη! Εγώ αυτόν παντρεύτηκα και με αυτόν θέλω να ζήσω, του είπε με τουπέ. Ουστ από δω.
-Μα εσύ έλεγες σε όλους ότι είμαι καταπληκτικός, γιατί άλλαξες γνώμη; ψέλλισε ο ξινός εμβρόντητος.
-Δεν άκουσαν καλά. Καταθλιπτικός είπα, όχι καταπληκτικός.

Άλλος για τη βάρκα μας

11 September 2015 Leave a comment

Είναι συγκινητικοί, δεν είναι;

Θυσιάζονται για το καλό μας, έτσι δεν είναι;

Κι εμείς οι αχάριστοι, δεν αναγνωρίζουμε την, πάντα ανιδιοτελή, προσφορά τους και τους εικτήρουμε

Και, τέλος πάντων, έχω βαρεθεί να ακούω τους πολιτικούς να δηλώνουν ότι δεν τους ενδιαφέρουν θέσεις, τιμές και αξιώματα και απλώς αναλαμβάνουν «ευθύνες». Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δήλωσε τις προάλλες: «Ανέλαβα μία ευθύνη, μία δυσβάστακτη ευθύνη και […] έχω κατά πάσα πιθανότητα θυσιάσει οποιαδήποτε πολιτική μου προοπτική»

Αλλά αυτοί δεν το βάζουν κάτω. Τι ηγέτες θα ήταν άλλωστε;

Βόμβες Καμμένου για Βαρουφάκη

“Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Αποφύγαμε μια εθνική καταστροφή. Θέλω τα παιδιά μου να είναι περήφανα για μένα. Και να μην μας δικαιώσουν οι πολίτες, θα μας δικαιώσει η Ιστορία και το συμφέρον του έθνους” υπογράμμισε.

Όταν διαβάζεις κάτι τέτοια, πως να το κάνουμε…. ανακουφίζεσαι.

“εκφάνσεις της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής”

20 March 2015 Leave a comment

Ο τίτλος είναι από την ανακοίνωση του Υπ.Παιδείας, όπως την αναμεταδίδει το capital.

Στην Ελλάδα της “πρώτης φοράς αριστερά”, η ανομία αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα.

Εκπαιδεύοντας μπαχαλάκηδες

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, ο Γιάννης Πανούσης ανακοίνωνε την αποχώρησή του από την πολιτική σκηνή δηλώνοντας: «Εγώ είμαι δάσκαλος, δεν μου ταιριάζει η πολιτική με τον τρόπο που γίνεται». Είναι γνωστό στο πανελλήνιο ότι μέσα σ’ αυτούς τους δώδεκα μήνες η πολιτική προσαρμόστηκε στα μέτρα που ήθελε και φεύγοντας από τη ΔΗΜΑΡ προσελήφθη από τον ΣΥΡΙΖΑ ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη.

Βαρύς ο ρόλος για έναν ευαίσθητο αριστερό, όταν οι λέξεις νόμος και τάξη έχουν δαιμονοποιηθεί και προσδιορίζονται ως έννοιες αυταρχισμού από τους κυβερνητικούς με τους οποίους σήμερα συνυπάρχει. Το πρώτο σοβαρό crash test για τον νέο υπουργό έγινε με την κατάληψη της Νομικής από μπαχαλάκηδες πάσης φύσεως. Τα γεγονότα γνωστά: Εισέβαλαν στο κτίριο της Σόλωνος, πέταξαν έξω με γροθιές και ρόπαλα άτυχους φοιτητές που βρέθηκαν στον δρόμο τους και τις επόμενες έξι ημέρες κατέστρεψαν και βρόμισαν τα πάντα, απαιτώντας μεταξύ των άλλων να απελευθερωθεί ένας κατά συρροή δολοφόνος.

Η εισαγγελία ζήτησε από τις αστυνομικές αρχές την ανακάλυψη και σύλληψη των δραστών, στα πλαίσια του αυτόφωρου, όπως γίνεται σε όλα κράτη που η δημοκρατία λειτουργεί στοιχειωδώς. Την τελική εντολή έπρεπε να δώσει ο υπουργός και του Νόμου και της Τάξης και της Προστασίας του Πολίτη. Όμως ο Γ. Πανούσης είχε έτοιμη μιαν άλλη λύση, που απορεί κανείς πώς δεν την είχαν σκεφθεί τόσοι και τόσοι άλλοι: «Να πάνε στη Σχολή 500 καθηγητές του Πανεπιστημίου και οι 30.000 φοιτητές για να λυθεί το πρόβλημα».

Μπορεί να αστειευτήκαμε στις παρέες με αυτή την μπαρούφα, αλλά ο υπουργός θέλησε να δείξει ότι η πρότασή του δεν ήταν ευκαιριακή: «Δηλαδή, κάθε φορά που θα γίνεται κατάληψη θα φωνάζουν την αστυνομία;» Μα βεβαίως όχι. Θα υπάρχουν πάντα στις θέσεις τους, ετοιμοπόλεμοι, οι 500 καθηγητές και οι 30.000 φοιτητές.

Η κατάληψη έληξε μετά έξι μέρες «με ακαδημαϊκό και δημοκρατικό τρόπο» κατά τον υπουργό. Τα «παιδιά» έφυγαν, ξαναγύρισαν στον δρόμο, αποκεφάλισαν και μουτζούρωσαν αγάλματα, έκαψαν κινητές και ακίνητες περιουσίες και όταν βαρεθούν -παιδιά είναι- θα ξαναμπούν στη Σχολή, θα διακόψουν τα μαθήματα, πάλι θα λεηλατήσουν και θα αποχωρήσουν όποτε θέλουν, προφανώς με «ακαδημαϊκό και δημοκρατικό τρόπο».

Κάτι άλλα «παιδιά» στο Αριστοτέλειο μπούκαραν στην Πρυτανεία, έστειλαν στο νοσοκομείο με γροθιές έναν φύλακα, έβαλαν φωτιά σε μοκέτες, με τους πανεπιστημιακούς να κινδυνεύουν άμεσα και άραξαν στην Πρυτανεία. Θα φύγουν όποτε θέλουν βεβαίως! Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι ο Γ. Πανούσης δεν διδάσκει Εγκληματολογία στο Πανεπιστήμιο…

Όμως, τέτοιου είδους μαθήματα δημοκρατίας απαιτούν μια προηγούμενη άσκηση, ώστε μεγαλώνοντας με γερή σκευή τα «παιδιά», να αντιμετωπίσουν τις αδικίες της κακούργας κοινωνίας. Αυτό το πρωτοποριακό εκπαιδευτικό όραμα έχει αναλάβει να πραγματοποιήσει με αυτοθυσία ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, στέλεχος και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θέμης Κοτσιφάκης. Το πρόγραμμα σπουδών που πρότεινε για τους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, περιλαμβάνεται συνοπτικά σε μια δήλωσή του: «Με τις καταλήψεις οι μαθητές γίνονται καλύτεροι και ενεργότεροι πολίτες».

Θα μπορούσε να του πει κάποιος πως εγκληματεί όταν προτρέπει 14χρονα και 16χρονα παιδιά να σπουδάσουν το μπάχαλο και την ανομία – μόνο καλύτεροι πολίτες δεν θα γίνουν. Αντίθετα, νομιμοποιεί την παραβατικότητα και εθίζει στη βία νεαρά άτομα, οδηγώντας τα με σίγουρα βήματα στο κτίριο της Νομικής με ρόπαλα στα χέρια. Αλλά εκεί βεβαίως θα αφήνονται ελεύθερα, πάντοτε «με ακαδημαϊκό και δημοκρατικό τρόπο».

Επικαιρότητα

3 November 2014 Leave a comment

Οι εικόνες πάντα έλεγαν περισσότερα από τα λόγια και καμμιά φορά με μεγαλύτερη ευγλωττία…


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2 ΝΟΕ 2014, ηλεκτρνική έκδοση, εδώ και εδώ

Categories: Uncategorized Tags: